Maltalı bir tekne ressamı, titreyen bir el ve eğri bir çift göz. · C2 İngilizce okuma
İngilizce metin
Every spring Carmelo Zammit repainted the eyes on the bows of other men's boats, and every spring he claimed it was the last time.
The boats in Marsaxlokk harbour wore their colours like festival clothes, yellow, cobalt, a green so fierce it hurt, but it was the eyes that made them look back at you.
Fishermen said the eyes watched for rocks and storms; Carmelo, who had never trusted explanations, said only that a boat without eyes was merely a shoe that had wandered into the water.
He painted them freehand, with a brush older than most of his customers.
His hand, which had never shaken in sixty years, had begun to tremble, and he concealed it by working slowly, as though slowness were a style.
The young men now ordered fibreglass hulls from catalogues, and asked whether the eyes could be applied as stickers.
Carmelo told them that a sticker could see nothing, and they laughed, kindly, as one laughs at weather.
In June a girl of about nineteen arrived at his shed with her late father's boat, whose eyes had faded to two pale smudges.
"He never let anyone touch them," she said, "but I do not know how they were supposed to look."
Carmelo circled the hull twice, running his thumb along the paint, and discovered that he remembered this boat, though he had not painted it.
The left eye was slightly larger than the right, a flaw so deliberate that it could only have been made by a man in a hurry to catch the tide.
"Your father did these himself," he said, "badly, and with great love, which is the only way to paint a thing you intend to depend upon."
She asked whether he could make them perfect, and he surprised himself by answering that perfection would be the one thing the boat could not forgive.
Instead he taught her to mix the blue, to thin it until it flowed like a thought, and to hold her breath at the moment the brush touched the wood.
Her first eye was crooked, her second worse, and he praised both with the straight face of a man examining a masterpiece.
While the paint dried, they sat on upturned crates and watched the harbour fill with the evening light, each boat staring calmly out to sea.
It occurred to Carmelo that he had spent his life giving boats the means to look at the horizon, and had seldom looked at it himself.
The following spring he did not announce that it was his last.
His hands now trembled openly, and nobody commented, because by then a small queue of apprentices waited in the shed, holding their breath.
The girl's boat went out at dawn with its uneven eyes wide open, and the older fishermen, passing, touched two fingers to their caps.
Carmelo, watching from the quay, felt for once that he was the one being looked at, and found that he did not mind.
Türkçe çeviri
Her bahar Carmelo Zammit başka adamların teknelerinin pruvalarındaki gözleri yeniden boyardı ve her bahar bunun son kez olduğunu söylerdi.
Marsaxlokk limanındaki tekneler renklerini bayram giysileri gibi taşırdı: sarı, kobalt, canını yakacak kadar sert bir yeşil; ama size bakmalarını sağlayan gözlerdi.
Balıkçılar gözlerin kayalara ve fırtınalara karşı gözcülük ettiğini söylerdi; açıklamalara hiç güvenmeyen Carmelo ise gözsüz bir teknenin suya yanlışlıkla girmiş bir ayakkabıdan başka bir şey olmadığını söylerdi.
Onları serbest elle, müşterilerinin çoğundan yaşlı bir fırçayla boyardı.
Altmış yıl boyunca hiç sallanmamış eli titremeye başlamıştı ve yavaş çalışarak bunu gizliyordu, sanki yavaşlık bir üslupmuş gibi.
Gençler artık kataloglardan fiberglas tekneler sipariş ediyor ve gözlerin çıkartma olarak yapıştırılıp yapıştırılamayacağını soruyordu.
Carmelo onlara bir çıkartmanın hiçbir şey göremeyeceğini söyledi, onlar da havaya güler gibi, nazikçe güldüler.
Haziranda on dokuz yaşlarında bir kız, gözleri iki soluk lekeye dönüşmüş olan rahmetli babasının teknesiyle barakasına geldi.
"Kimsenin onlara dokunmasına izin vermezdi," dedi, "ama nasıl görünmeleri gerektiğini bilmiyorum."
Carmelo gövdenin etrafında iki kez döndü, başparmağını boyanın üzerinde gezdirdi ve bu tekneyi hatırladığını fark etti, oysa onu o boyamamıştı.
Sol göz sağdakinden biraz büyüktü; bu kusur, ancak gel-gite yetişmeye çalışan bir adamın yapabileceği kadar kasıtlı görünüyordu.
"Bunları baban kendisi yapmış," dedi, "kötü ve büyük bir sevgiyle; güvenmeyi düşündüğün bir şeyi boyamanın tek yolu bu."
Onları mükemmel yapıp yapamayacağını sordu; Carmelo kendini şaşırtarak, mükemmelliğin teknenin affedemeyeceği tek şey olacağını söyledi.
Bunun yerine ona maviyi karıştırmayı, bir düşünce gibi akana dek inceltmeyi ve fırça tahtaya değdiği anda nefesini tutmayı öğretti.
İlk gözü eğri çıktı, ikincisi daha da kötü; o ikisini de bir başyapıtı inceleyen adamın ciddi yüzüyle övdü.
Boya kururken ters çevrilmiş sandıklara oturup limanın akşam ışığıyla dolmasını, her teknenin sakin sakin açık denize bakmasını izlediler.
Carmelo'nun aklına, bütün ömrünü teknelere ufka bakma imkânı vermekle geçirdiği ve kendisinin ufka pek az baktığı geldi.
Ertesi bahar bunun son olduğunu ilan etmedi.
Elleri artık açıkça titriyordu ve kimse bir şey demedi, çünkü o zamana kadar barakada, nefeslerini tutmuş küçük bir çırak kuyruğu beklemeye başlamıştı.
Kızın teknesi şafakta düzensiz gözleri sonuna dek açık biçimde denize çıktı ve geçen yaşlı balıkçılar iki parmaklarını şapkalarına götürdü.
Rıhtımdan izleyen Carmelo, bir kez olsun bakılan kişinin kendisi olduğunu hissetti ve bundan rahatsız olmadığını gördü.