Hamsi Mevsimi | English Reading Room

İngilizce metin

My father spoke to the sea more than he ever spoke to me, and I used to think the sea was the more patient listener.

Every November the anchovies came south along our coast in their silver thousands, and the whole town turned nocturnal, mending nets by lamplight and arguing about the wind.

I was fourteen the year he finally allowed me aboard, which he did without ceremony, by handing me a coil of rope and looking away.

We left in darkness, the engine coughing like an old smoker, and for an hour neither of us said a word.

That was the custom of the boat: a man was expected to read the water, not to narrate it.

Around three in the morning he cut the engine, and the silence that rushed in was so total that I could hear the nets sinking, a soft, expensive sound.

"Listen," he murmured, which was the first thing he had said since the harbour.

I listened, and heard nothing but my own pulse and the slap of small waves against the hull.

He nodded as though I had given the right answer, and I resented how much that nod pleased me.

When the fish came, they came all at once, a shuddering weight that turned the net into a living thing, and we hauled until my palms bled through the rope.

Father laughed, a rough, startled laugh I had not heard since my mother's funeral, and he slapped the gunwale like the flank of a horse.

By dawn the deck was a quivering carpet of silver, and the gulls had gathered overhead, screaming their share.

On the way back he handed me the tiller without comment, and I steered us toward a harbour that looked, for the first time, like something I might one day be asked to leave.

That evening our neighbours came to eat fried anchovies in the yard, and my father, flushed with rakı and good fortune, told them I had a good ear.

I did not correct him, since I had heard nothing, but I understood that what he called listening was really a form of faith.

I left for university the next autumn and became, in time, a person who lives by timetables and elevators.

He grew old in the house above the harbour, and on the telephone we discussed the weather in the careful shorthand of men who love each other badly.

When he died, I took the boat out alone, though I had not handled a tiller in twenty years, and the engine coughed exactly as I remembered.

Far from shore I cut it, and the same enormous quiet closed around me.

I listened with everything I had, and still I heard only my pulse and the slap of the waves.

But this time I did not mistake it for emptiness, because I finally knew what he had been waiting to hear: that someone was there beside him, listening too.

Türkçe çeviri

Babam denizle, benimle konuştuğundan daha çok konuşurdu ve ben denizin daha sabırlı bir dinleyici olduğunu düşünürdüm.

Her kasım hamsiler gümüş binlerle kıyımız boyunca güneye gelirdi ve bütün kasaba gece hayvanına dönüşür, lamba ışığında ağ onarır, rüzgârı tartışırdı.

Beni sonunda tekneye almaya razı olduğu yıl on dört yaşındaydım; bunu törensiz yaptı, elime bir kangal ip tutuşturup başka tarafa bakarak.

Karanlıkta yola çıktık, motor yaşlı bir sigara tiryakisi gibi öksürüyordu ve bir saat boyunca ikimiz de tek söz etmedik.

Teknenin âdeti buydu: bir adamdan suyu okuması beklenirdi, anlatması değil.

Sabaha karşı üç sularında motoru kapattı ve içeri dolan sessizlik o kadar tamdı ki ağların battığını, yumuşak ve pahalı bir ses olarak duyabiliyordum.

"Dinle," diye mırıldandı; limandan beri söylediği ilk şeydi bu.

Dinledim ve kendi nabzımdan ve küçük dalgaların gövdeye çarpışından başka bir şey duymadım.

Sanki doğru cevabı vermişim gibi başını salladı ve bu baş sallamanın beni bu kadar mutlu etmesine içerledim.

Balık geldiğinde hepsi birden geldi, ağı yaşayan bir şeye çeviren titreşen bir ağırlıkla ve avuçlarım iple kanayana dek çektik.

Babam güldü; annemin cenazesinden beri duymadığım sert, şaşkın bir kahkahaydı bu ve teknenin küpeştesine, bir atın böğrüne vurur gibi şaplak attı.

Şafakta güverte titreyen gümüş bir halıya dönmüştü ve martılar tepemizde toplanmış, paylarını istercesine bağırıyordu.

Dönüşte dümeni hiçbir şey demeden bana verdi ve ben bizi, ilk kez bir gün terk etmem istenebilecek bir şeye benzeyen limana doğru sürdüm.

O akşam komşularımız avluda kızarmış hamsi yemeye geldi ve babam, rakıdan ve talihten yüzü kızarmış hâlde, onlara kulağımın iyi olduğunu söyledi.

Onu düzeltmedim, çünkü hiçbir şey duymamıştım, ama dinleme dediği şeyin aslında bir inanç biçimi olduğunu anladım.

Ertesi sonbahar üniversiteye gittim ve zamanla çalışma saatleriyle asansörlerle yaşayan biri oldum.

Limanın üstündeki evde yaşlandı ve telefonda hava durumunu, birbirini beceriksizce seven adamların özenli stenosuyla konuştuk.

Öldüğünde, yirmi yıldır dümene dokunmamış olsam da tekneyi tek başıma denize çıkardım ve motor tam hatırladığım gibi öksürdü.

Kıyıdan uzakta motoru kapattım ve aynı muazzam sessizlik etrafımı sardı.

Var gücümle dinledim ve yine yalnızca nabzımı ve dalgaların çarpışını duydum.

Ama bu kez onu boşlukla karıştırmadım, çünkü onun neyi duymayı beklediğini artık biliyordum: yanında birinin olduğunu ve onun da dinlediğini.